12. bəhsi keçən mükafatı hər alan şəxsin çıxışı ilə tükləri biz-biz edəcək qədər toxunurdur. yadımda qalanlardan polşalı amma amerikada yaşayıb yaratmış yazar isaac başevis-in çıxışından deyim. 1978-ci il nobel çıxışında kişi deyib ki, mən niyə üşaqlar üçün yazmağa başladım?

--spoiler--

ona görə ki, uşaqlar kitabları oxuyurlar, onlara rəylər və icmallar maraqlı deyil. tənqid isə onların heç vecinə deyil. uşaqlar kitabları şəxsiyyətlərini tapsınlar deyə oxumurlar. onlar özlərini günahlardan azad etmək üçün də oxumurlar. nə də bir üsyan və ya səssizliyi pozmaq üçün. psixologiya da onlara lazım deyil. onlar sosiologiyaya nifrət edirlər. onlar nə kafka-nı nə də finnegans wake-i anlamağa çalışırlar. onlar allaha, ailəyə, mələklərə, şeytanlara, küpəgirən qarılara, məntiqə, açıqlığa və səmimiyyətə inanırlar. onlara maraqlı hekayələr lazımdır. nə şərhlər, nə qeydlər, nə də əlavə söhbətlər. əgər kitab maraqsızdırsa onlara ağızlarını ayıraraq çox möhkəm əsnəyirlər, utanmadan və çəkinmədən. ən əsası, onlar sevdikləri yazardan dünyanı xilas etməyi gözləmirlər. bilirlər ki bu mümkün deyil. amma yaşlılar bunu gözləyirlər. bəli, ancaq yaşlıların belə uşaqca xəyalları ola bilər.

--spoiler--